Ένα κορμί γεμάτο από αγάπη και άλλοτε άδειο, κρύο από τον πόνο που του σκόρπισαν οι περαστικοί έρωτες. Έρωτες οι οποίοι είχαν τις προδιαγραφές για να γίνουν μεγάλοι, όμως τελικά απλά ξεθώριασαν, έχασαν το δρόμο τους και χάθηκαν. Ξέρετε, είναι από αυτούς τους έρωτες που ο ένας κοιτάζει τον άλλον μέσα στα μάτια και αυτόματα καταλαβαίνουν και οι δύο, ξέρουν, γνωρίζουν τι θέλει ο ένας τι θέλει να πει στον άλλον, χωρίς λέξεις, απλά με μια ματιά, με ένα βλέμμα.
Είναι από αυτούς τους έρωτες που δύο κορμιά βρίσκονται αγκαλιασμένα πάνω σε ένα κρεβάτι, έχοντας γίνει ένα. Μια ανάσα, ένα χάδι, ένα κορμί ενιαίο. Τα δάκτυλα είναι μπλεγμένα μεταξύ τους· έχουν γίνει ένα χέρι και το μόνο που ακούγετε είναι οι ανάσες. Ανάσες δυνατές που δηλώνουν το πάθος του ερώτα. Και όλα αυτά σε μια εποχή που απαγορεύετε το άγγιγμα. Σε μια εποχή που το ζεστό, ζωντανό χαμόγελο έχει σκεπαστεί από κάτι κρύο και άψυχο, μια μάσκα.
Μπορεί αυτή η μάσκα να μας προφυλάσσει από τον κορονοϊό, όμως ταυτόχρονα μας “προστατεύει” από τον ερώτα και το φλερτ. Στον αντίποδα όμως, και κατά ένα περίεργο τρόπο, ίσως εν τέλει κάπου βοηθάει με το “δικό” της, ιδιαίτερης φύσεως τρόπο. Ίσως καταφέρνει και δίνει το έναυσμα στα μάτια. Να αρχίσουν να “μιλάνε” τα μάτια, αυτά που μπορούν να εκφράζουν με ένα μοναδικό και άφωνο τρόπο τα συναισθήματα. Τα μάτια που λένε πάντα την αλήθεια και αποτελούν την πύλη της ψυχής του ανθρώπου.
Μέσα από το έντονο βλέμμα, πολλές φορές ξεπροβάλει η ανάγκη της συναισθηματικής αναζήτησης. Ένα άϋλο “οδοιπορικό” μιας ανάγκης που αποσκοπεί στην εύρεση ενός άλλου βλέμματος. Δύο άλλων ματιών που ανοίγουν την “πόρτα” της δικής τους ψυχής. Ενός άλλου ανθρώπου που τα ζεστά, καθαρά και ζωντανά του μάτια εκφράζουν τη δική του ανάγκη, τη δίψα του για ζωή, πάθος και έρωτα. Εκεί ακριβώς είναι που σταματάς μόλις τα αντικρίσεις. Απλά κάτσε και χάζεψε τα. Άφησε τα να σου μιλήσουν, να σου πουν όλη την αλήθεια τους και που ξέρεις, ίσως εκεί μέσα κρύβεται ο δικός σου μεγάλος έρωτας. Ο έρωτας της ζωής σου….
